میانگین موزون و FIFO
میانگین موزون و FIFO دو راهِ حسابِ بهایِ کالایِ خروجی‌اند.
میانگین موزون و FIFO به زبانِ ساده
میانگین م وزون و FIFO به این سؤال جواب می‌دهند: وقتی کالایی را با قیمت‌هایِ خریدِ مختلف خریده‌اید، بهایِ واحدی که می‌فروشید چقدر است؟
میانگین موزون همهٔ خریدها را با هم میانگین می‌گیرد و هر واحدِ خروجی را با همان میانگین حساب می‌کند. FIFO فرض می‌کند اول همان واحدهایی بیرون می‌روند که زودتر خریده شده‌اند. پیش‌فرضِ سکان میانگین موزون است. اگر روش را عوض کنید، فقط فروش‌هایِ بعد از آن با روشِ تازه حساب می‌شوند.
یک مثال از میانگین موزون و FIFO
میانگین موزون و FIFO را در «سبد نارون» مقایسه کنید. پنج «لیوان ساده» هر کدام ۲۸٬۰۰۰ تومان و بعد پنج لیوان هر کدام ۳۲٬۰۰۰ تومان خریده شده است. حالا دو لیوان فروخته می‌شود:
| روش | بهایِ هر لیوانِ فروخته‌شده (تومان) | بهایِ دو لیوان (تومان) |
|---|---|---|
| میانگین موزون | ۳۰٬۰۰۰ | ۶۰٬۰۰۰ |
| FIFO | ۲۸٬۰۰۰ | ۵۶٬۰۰۰ |
میانگین موزون و FIFO در سکان کجا دیده می‌شود؟
روشِ بهایابی را در «تنظیمات کسب‌وکار»، بخشِ «روشِ بهایابیِ موجودی»، با دو گزینهٔ «میانگین موزون» و «FIFO» می‌بینید. نتیجهٔ آن در بهایِ تمام‌شدهٔ صدور فاکتور فروش دیده می‌شود.
میانگین موزون و FIFO با چه چیزی اشتباه گرفته می‌شود؟
میانگین موزون و FIFO با «قیمتِ فروش» اشتباه گرفته می‌شود. روشِ بهایابی دربارهٔ بهای ِ خرید است، نه قیمتی که از مشتری می‌گیرید. اینکه این بها چطور به هزینه می‌رود موضوعِ بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته است.
منابعِ میانگین موزون و FIFO
- این سند ادعایِ قانونی ندارد. رفتار از کدِ سکان استخراج شده است (فهرستِ
sources).