حساب و کدینگ
حساب و کدینگ واحدِ پایهٔ دفاترِ حسابداری است.
حساب و کدینگ به زبانِ ساده
حساب مثلِ یک کشویِ برچسب‌دار است. هر رویدادِ مالی اثرش را در یک یا چند کشو می‌گذارد: فروش در کشویِ «فروش کالا»، طلب از مشتری در کشویِ «حساب‌های دریافتنی»، پولِ صندوق در کشویِ «موجودی نقد و بانک». ماندهٔ هر حساب از جمعِ همین اثرها ساخته می‌شود.
حساب‌ها در یک درخت چیده می‌شوند: گروه‌هایِ بزرگ مثلِ دارایی، بدهی، درآمد و هزینه، و زیرِ هر گروه حساب‌هایِ جزئی‌تر. برخی حساب‌ها کاهنده‌اند؛ یعنی از حسابِ دیگری کم می‌کنند. «تخفیفات فروش» نمونهٔ حسابِ کاهندهٔ فروش است.
سکان حساب‌هایِ پایه را هنگامِ ساختِ کسب‌وکار می‌سازد و هر رویداد را خودش به حسابِ درست می‌برد. برایِ فروش و دریافتِ وجه لازم نیست حسابی انتخاب کنید.
یک مثال از حساب و کدینگ
حساب را در فروشِ «سبد نارون» ببینید. فروشِ دو «لیوان ساده» به «نیلوفر» اثرش را در پنج حساب می‌گذارد: «حساب‌های دریافتنی»، «تخفیفات فروش»، «فروش کالا»، «بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته» و «موجودی کالا». جدولِ کاملِ همین فروش در صدور فاکتور فروش آمده است.
حساب و کدینگ در سکان کجا دیده می‌شود؟
حساب‌ها را در صفحهٔ «درخت حساب‌ها» می‌بینید. ماندهٔ هر حساب از اسنادِ ثبت‌شده محاسبه می‌شود و جایی به‌صورتِ عددِ دستی نگه داشته نمی‌شود.
حساب و کدینگ با چه چیزی اشتباه گرفته می‌شود؟
حساب با «تفصیلی» اشتباه گرفته می‌شود. حساب نوعِ اثر را نشان می‌دهد، مثلاً «طلب از مشتریان»؛ اینکه این طلب از کدام مشتری است موضوعِ تفصیلی و گردش طرف حساب است.
منابعِ حساب و کدینگ
- این سند ادعایِ قانونی ندارد. رفتار از کدِ سکان استخراج شده است (فهرستِ
sources).