بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته
بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته هزینهٔ کالایی است که از انبار بیرون رفته و فروخته شده است.
بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته به زبانِ ساده
بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته جوابِ این سؤال است: کالایی که فروختم برایِ خودم چقدر تمام شده بود؟ وقتی کالایی را می‌فروشید، دو اتفاق در دفاتر می‌افتد: درآمد ثبت می‌شود، و بهایِ خریدِ همان کالا از «موجودی کالا» کم و به «بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته» منتقل می‌شود.
سکان این انتقال را در همان سندِ فروش انجام می‌دهد و سندِ جدایی برایِ آن نمی‌سازد. تفاوتِ درآمدِ خالص و این بها سودِ ناخالصِ همان فروش است.
یک مثال از بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته
بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته را در «سبد نارون» ببینید. دو «لیوان ساده» با بهایِ واحدِ ۳۰٬۰۰۰ تومان فروخته می‌شود؛ بهای تمام‌شده ۶۰٬۰۰۰ تومان است. درآمدِ خالص ۹۰٬۰۰۰ تومان است، پس سودِ ناخالصِ این فروش ۳۰٬۰۰۰ تومان می‌شود.
بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته در سکان کجا دیده می‌شود؟
بهای تمام‌شدهٔ دوره را در «صورت‌های مالی»، زبانهٔ «سود و زیان»، می‌بینید. خطوطِ آن در جدولِ «پشتِ صحنه»ِ صدور فاکتور فروش آمده است.
بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته با چه چیزی اشتباه گرفته می‌شود؟
بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته با «کسریِ انبار» اشتباه گرفته می‌شود. کالایی که گم یا خراب شده فروخته نشده و سندِ جداگانهٔ «اصلاح، ضایعات و مصرف داخلی» دارد. روشِ حسابِ بهایِ هر واحد هم موضوعِ میانگین موزون و FIFO است.
منابعِ بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته
- این سند ادعایِ قانونی ندارد. رفتار از کدِ سکان استخراج شده است (فهرستِ
sources).